Historia zespołu ABBA ma swój początek w czerwcu 1966 roku, kiedy to Björn Ulvaeus spotkał po raz pierwszy Benny`ego Anderssona. Björn był wtedy członkiem Hootenanny Singers, bardzo popularnej grupy folkowej, a Benny grał na keyboardzie w największej w Szwecji grupie popowej lat sześćdziesiątych The Hep Stars.
Jeszcze w tym samym roku napisali razem kilka piosenek, po czym zdecydowali się na stałą współpracę jako kompozytorzy. Wpłynęło to na decyzję Benny`ego o opuszczeniu The Step Stars, natomiast Hootenanny Singers istnieli już tylko w studiu nagrań. Hootenanny Singers wydawali swoje płyty dzięki przedsiębiorstwu fonograficznemu Polar Music. Jego właściciel, Stig Anderson, został później menadżerem zespołu ABBA.
Wiosną 1969 roku Björn i Benny spotkali dwie kobiety, które zostały nie tylko ich narzeczonymi, ale i drugą połową zespołu. Agnetha Fältskog okazała się być fantastyczną solistką. Wyszła za mąż za Björna w 1971 roku. Anni-Frid Lyngstad, znana też jako Frida, zaczęła swoją karierę trochę wcześniej niż Agnetha. Urodziła się w Norwegii, ale w bardzo młodym wieku przeniosła się do Szwecji. Do 1978 roku nie mogła się zdecydować na ślub z Benny`m.
Początkowo nagrywali piosenki tylko w aranżacjach solowych bądź w duetach. W 1970 roku zauważyli jak atrakcyjnie brzmi kombinacja ich wszystkich czterech głosów i dwa lata później wydali singiel People Need Love, który stał się w Szwecji średniej wielkości hitem. Nazywali się wtedy Björn & Benny, Agnetha & Anni-Frid.
Zachęceni tym sukcesem wzięli udział w selekcji do Eurowizji w 1973 roku. Zagrali piosenkę Ring Ring i zajęli dzięki niej wprawdzie dopiero trzecie miejsce, ale singiel i album, na którym się znajdował zajmował najwyższe pozycje na szwedzkich listach przebojów. Ring Ring zyskał też dużą popularność w kilku innych krajach europejskich.
W 1974 roku grupa postanowiła powtórnie wziąć udział w selekcji, tym razem z singlem Waterloo, który zaprowadził ich do wielkiego finału w Bringhton w Anglii. Była to jedna z najważniejszych chwil w ich karierze. Wygrana Eurowizji zaprowadziła całą czwórkę prosto na szczyty sławy. Wtedy też postanowili zmienić swoją nazwę na ABBA. Jest ona akronimem imion członków zespołu.
Wkrótce po tym triumfie, Waterloo było numerem jeden na terenie całej Europy, a nawet dostało się an listę Top Ten w Stanach Zjednoczonych. Jednak piętno zwycięzcy Eurowizji sprawiało, że ABBA nie była traktowana poważnie, gdy próbowali podążyć za pierwszym sukcesem. Dopiero 18 miesięcy później udał im się przebić singlem SOS z albumu ABBA, który okazał się hitem na skalę światową.
Mamma Mia, również nagrane przez ABBA, sprawiło, że grupa wróciła na pierwsze miejsca list przebojów w Wielkiej Brytanii, które były okupowane przez nich kolejne dziewięć razy w latach 1974-1980. Mamma Mia była też numerem jeden w Australii, gdzie ukazała się w sierpniu 1975 roku. Przez następne kilka lat Australia była rozgorączkowana każdą następną płytą zespołu. W sumie aż sześć singli przez nich nagranych zajmowało najwyższe miejsca w rankingach tego kraju.
W 1976 roku ABBA ugruntowała swoją pozycję na rynku muzycznym, jako najpopularniejszy zespół na świecie. W tym czasie zostało wydanych w Anglii i Australii kilka kompilacji ich największych przebojów. Do dnia dzisiejszego są w tych krajach jednymi z najlepiej sprzedających się albumów wszechczasów. Single takie jak Fernando czy Dancing Queen zaliczane są do klasyki i były na pierwszych miejscach list przebojów na całym świecie. W kwietniu 1977 roku Dancing Queen była jedynym w karierze zespołu numerem jeden w Stanach Zjednoczonych.
Pod koniec 1976 roku ABBA wypuściła swój czwarty album pt. Arrival. Bez problemu opanował on listy przebojów takimi piosenkami jak Money Money Money czy Knowing Me, Knowing You. Początek roku 1977 ABBA poświęciła na trasę koncertową w Europie i Australii.
Wiosna 1978 roku zastała zespół w USA na wielkiej kampanii promocyjnej Take A Chance On Me, która doprowadziła go na najwyższe miejsca w rankingach singli, a album. Rok później wyszła kolejna ich płyta Voulez-Vous, poprzedzona dwoma hitowymi singlami Summer Night City oraz Chiquitita. Wcześniej Björn i Agnetha publicznie oświadczyli, że się rozwodzą. Nie oznaczało to rozwiązania zespołu, jednak jego wizerunek mocno na tym ucierpiał, ponieważ obalili ich image dwóch szczęśliwych par, komponujących wspólnie piosenki.
Znany singiel Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) został nagrany przez członków zespołu rok po tych wydarzeniach. Następnie cała czwórka wyruszyła w gigantyczną trasę koncertową po Kanadzie, USA i Europie. W marcu 1980 roku ruszyli na podbój Japonii. Więcej już nigdy nie wystąpili wspólnie na żywo na koncercie. Resztę roku 1980 spędzili w studiu, gdzie nagrali album Super Trouper, zawierający dwie fantastyczne piosenki: tytułowy Super Trouper oraz The Winner Takes It All.
W 1981 roku wizerunek zespołu uległ kompletnej destrukcji, kiedy Benny i Frida również ogłosili, żę się rozwodzą. Mimo to nadal pracowali nad kolejnym, ósmym już albumem The Visitors.
Energia zaczęła opuszczać grupę dopiero w 1982 roku. Kiedy ich singiel The Day Before You Came nie zyskał popularności, do jakiej członkowie zespołu byli przyzwyczajeni, postanowili zrobić sobie krótką przerwę. Chociaż ta przerwa trwa do dnia dzisiejszego, to ich muzyka nadal żyje. Wielu artystów czerpie inspirację z ich twórczości, a covery piosenek przez nich wydanych są praktycznie zawsze strzałami w dziesiątkę.
Zwiń
Pokaż wszystkie płyty
